“Vatandaşlık Tepkilerim”in burada yayımlanması, son zamanlarda yoğun işlerim yüzünde oldukça ihmal ettiğim bu konuyu yeniden ele almama neden olacağı için çok mutlu oldum.

Muazzez İlmiye ÇIĞ/ Bu mail adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır

Habercek İnternet gazetesi ailesine “Vatandaşlık Tepkilerim” adı altındaki yazılarımla kabul edilmem beni çok mutlu etti. Sayın Kemal Kırar dostumuz aracılığı ile öğrendiğim Habercek’te zaman zaman çıkan yazıları okuyorum; hemen hepsi benim kafama, benim düşüncelerime göre yazılar. O bakımdan hiç düşünmeden bu teklifi -hem de sevinçle- kabul ettim. Bütün aileye candan teşekkürler.
Benim için, vatanımızla ilgili olaylarda, demokratik bir ülke olarak, hepimizin ilgilenmesi, eli kalem tutanların tepkilerini yazı ile belirtmeleri zorunludur. Bu tepkiler vatanı, özellikle Cumhuriyetimizi zedeleyecek kanunları yapanlara, yalan yazanlara/söyleyenlere, iftira atanlara, tarihi çarpıtanlara olacağı gibi, ödül kazananlara, başarıları alkışlananlara da övgü şeklinde olabilir. Ben bunu 1970’lerden beri yapmaktayım. 2007 yılına kadar olanlar Vatandaşlık Tepkilerim adı altında yayımlandı. Ondan sonrakiler de artık Habercek’te yayımlanacak. Buna seviniyorum.

Bakıyorum da bugün “İnternet gazeteciliği” gittikçe büyük önem kazanmakta. Nasıl kazanmasın, geçmiş yazıları vakit bulduğumuz zaman okuyabiliyoruz. Kâğıt gibi yırtılıp atılmıyor, atılmayanları da karıştırıp yazıları arayıp bulmak büyük bir iş. Halbuki İnternet’te bir iki tıklamakla istediğiniz gazeteye, dergiye, içlerindeki yazılara, hatta istediğiniz yazarın yazısını hemen ulaşabiliyorsunuz. İleride belki de bütün gazeteler İnternet’e dönecek; ama diğer taraftan sabah kahvesini içerken bir gazetenin kokusunu, hışırtısını duyarak okumanın da ayrı bir zevki var. En azından benim gibi eskiler için böyle.
Ah bir de gazeteler en iç açıcı haberleri ilk sayfaya yazsalar! Örneğin yeni buluş yapanları, içeride dışarıda ödül alanları ilk sayfalara büyük yazılarla koysalar! Böylece biraz kendimize güven gelerek güne girerdik. Hayır! En üzücü, en moral bozucu yazılarla karşılaşıveriyorsunuz onu açar açmaz... Sonra ne kahvenin ne de sabah keyfinin tadı kalıyor. Bu yalnız bizim memlekette değil, dünyanın her yerinde biraz böyle. Biz de çok daha fazla. Hiç unutmam, Adile Ayda bir yazısında, “Biz Şarklılar üzüntüyü kendimize zevk ederiz...” diyordu. O zaman düşünmeye başladım, bu gerçek mi, diye. Önce kendimde gerçek olduğunu anladım. Hep acıklı, üzüntülü romanları okur, öyle filmleri izler, onlardan hoşlanırdım. Herhalde o yazının etkisi ile olacak, bunların insan üzerinde ne kadar olumsuz etki yaptığını anlayarak bu istekten vazgeçiverdim.

Evet, İnternet gazeteciliğinden sözü nereye uzattık! “Vatandaşlık Tepkilerim”in burada yayımlanması, son zamanlarda yoğun işlerim yüzünde oldukça ihmal ettiğim bu konuyu yeniden ele almama neden olacağı için çok mutlu oldum. Benimle sizler arasında bu güzel bağlantıyı sağlayan sayın ve sevgili Kemal Kırar’a, beni aralarından görmekten mutluluklarını bildiren sayın Kıymet Nadir Bindebir ve Kelime Ata’ya ayrıca teşekkürlerimi sunarken, bütün dost ve okuyucularımıza saygılar...